သီဝိရဇာတ်

သီဝိရဇာတ်

ရှေးရှေးတုန်းက သီဝိတိုင်းပြည်ကို အုပ်စိုးသော မင်းတစ်ပါးရှိလေသည်။ ထိုမင်းမှာ အလွန်မေတ္တာကြီးမားတော်မူပြီး ပြည်သူပြည်သားတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်အနီးတွင် မင်းကြီး၏ အပန်းဖြေစံမြန်းရာ ဥယျာဉ်တော်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုဥယျာဉ်တော်ကြီးကား အလွန်လှပ စိမ်းလန်းပြီး နံ့သာဖြူ၊ ပန်းမျိုးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သစ်ပင်ကြီးငယ်တို့မှာ အကိုင်းအခက်များ ဖြာထွင်ကာ အရိပ်ကောင်းများ ပေးစွမ်းလျက်၊ ပန်းတို့ကား နံ့သာပေါင်းစုံဖြင့် မွှေးကြိုင်လျက်ရှိသည်။ ငှက်ကျေးငှက်သာရကာတို့၏ အသံသာယာတို့ကလည်း နားကို အလွန်ကြည်နူးစေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် ထိုဥယျာဉ်တော်သို့ အပန်းဖြေကြွလာတော်မူသည်။ နန်းတော်အတွင်းမှ မောင်းမ, အပျိုတော်, မှူးမတ်, အစေခံများစွာတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။ မင်းကြီးသည် ပန်းဥယျာဉ်အတွင်း လျှောက်လည်တော်မူရင်း ရေကန်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုရေကန်ကြီးကား အလွန်ကြည်လင်ပြီး ရေကလည်း သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်လှသည်။ ရေကန်ဘေးတွင်ကား ပန်းပွင့်အလှများ ပေါများစွာ ပေါက်ရောက်လျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုရေကန်အတွင်းသို့ ဆင်း၍ ရေကစားတော်မူသည်။ ရေကစားတော်မူပြီးနောက် မင်းကြီးသည် ရေကန်ဘေးရှိ ပန်းပင်အောက်တွင် အနားယူတော်မူသည်။

ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီး၏ နားသို့ အလွန်သနားစဖွယ် ကောင်းသော ငိုသံတစ်ခုကို ကြားတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်အံ့သြတော်မူပြီး အသံလာရာသို့ စူးစမ်းတော်မူသည်။ ကြည့်ရှုတော်မူရာ အလွန်ကြီးမားသော ငှက်တစ်ကောင်ကို တွေ့တော်မူသည်။ ထိုငှက်ကား အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲပုံရပြီး အတောင်တစ်ခုမှာ သွေးများ စိုရွှဲလျက်ရှိသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုငှက်ကို မြင်တော်မူသည်နှင့် သနားစိတ်တော် ကူးလွန်သည်။

“အို...ငှက်မင်းကြီး...အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ သနားစဖွယ် ငိုကြွေးနေသနည်း။ သင့်မှာ အသို့ ဖြစ်သနည်း” မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်။

ထိုအခါ ထိုငှက်ကား ဤသို့ ပြန်လည် လျှောက်တင်လေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား ငှက်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အမည်ကား သီဝိငှက် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် မနေ့က ဆာလောင်မွတ်သိပ်သဖြင့် အစာရှာထွက်လာရာ လေထဲတွင် အလွန်မြင့်မားစွာ ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လေပြင်းမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အတောင်တစ်ခုမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲသဖြင့် ဤအရပ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အစာလည်း မစားရ၊ ရေလည်း မသောက်ရ၊ အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။”

မင်းကြီးသည် သီဝိငှက်၏ အဖြစ်ကို ကြားတော်မူပြီးနောက် အလွန်သနားတော်မူသည်။ မင်းကြီးသည် အလွန်မေတ္တာကြီးမားတော်မူသူ ဖြစ်သဖြင့် အသက်ရှင်ရေးအတွက် အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသော မိမိ၏ အသားကို လှူဒါန်းရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။

“အို...သီဝိငှက်...သင်၏ အဖြစ်ကို ကြားရသောအခါ ကျွန်ုပ်အလွန်ပင် သနားမိသည်။ ကျွန်ုပ်ကား မေတ္တာတရားကို အလွန်မြတ်နိုး၏။ သင်ကား အစာမစားရ၊ ရေမသောက်ရဖြင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်ကို သိ၏။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်အား ကူညီလိုသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်အသားကိုပင် လှူဒါန်းမည်။”

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် မင်းကြီးသည် မိမိ၏ ကိုယ်အသားကို အတုံးငယ်ငယ်များ လှီး၍ သီဝိငှက်အား ကျွေးတော်မူသည်။ သီဝိငှက်ကား မင်းကြီး၏ မေတ္တာကို အလွန်ကျေးဇူးတင်သော်လည်း မင်းကြီး၏ ကိုယ်အသားကို စားသုံးရန် မဝံ့ရဲပေ။

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ မေတ္တာတော်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အသားကို စားသုံးရန် မဝံ့ရဲပါ။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်မေတ္တာကြီးမားတော်မူသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်ပါ” ဟု သီဝိငှက်က လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား မလျှော့။ “အို...သီဝိငှက်...သင်ကား အလွန်ပင် မသိနားမလည်သေး။ အသက်ရှင်ရေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးလှသော အသားကိုပင် ကျွန်ုပ် လှူဒါန်းမည်။ သင်ကား အလကား မယူဘဲ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ သင်ကား စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမနေနှင့်။”

မင်းကြီးကား မိမိ၏ အသားကို ဆက်လက်၍ လှီး၍ ကျွေးတော်မူသည်။ သီဝိငှက်ကား မင်းကြီး၏ အလွန်ကြီးမားလှသော မေတ္တာကို အံ့သြမိန့်ရသည်။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ ကိုယ်အသားကို မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လှူဒါန်းလျက်ရှိသည်။ မင်းကြီး၏ ကိုယ်အပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပေါများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း မင်းကြီးကား နာကျင်ခြင်းကို မခံစားရ။ မေတ္တာတော်ကြောင့် အလွန်စိတ်အားထက်သန်လျက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဗြဟ္မာ့ဘုံမှ နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးသည် မင်းကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်တော်မူသည်။ ထိုနတ်မင်းကြီးကား အလွန်အံ့သြတော်မူပြီး မင်းကြီး၏ မေတ္တာတော်ကို စမ်းသပ်လိုသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနတ်မင်းကြီးသည် အလွန်ကြီးမားသော ငှက်တစ်ကောင်၏ အသွင်ကို ယူ၍ မင်းကြီးထံသို့ လာတော်မူသည်။

“အို...မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်လှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အစာမစားရသည်မှာ ကြာလှပြီ။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။ သင့်တွင် အစာများ ရှိပါသလော” ဟု နတ်မင်းကြီးက မေးတော်မူသည်။

မင်းကြီးကား ထိုငှက်ကို မြင်တော်မူသည်နှင့် အလွန်ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်။ “အို...ငှက်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အသင့်အား ကူညီလိုသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်လှသည်ကို သိ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အသင့်အား အစာကို ပေးမည်။”

“အရှင်မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ဆာလောင်လှသည်ကို သိ၏။ သို့ရာတွင် အရှင်မင်းကြီး၏ ကိုယ်အပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပေါများစွာ ဖြစ်ပေါ်လျက်ရှိသည်။ အရှင်မင်းကြီးကား အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အသားကို စားသုံးရန် မဝံ့ရဲပါ” ဟု နတ်မင်းကြီးက လျှောက်တင်လေသည်။

မင်းကြီးကား ပြုံးတော်မူပြီး ဤသို့ ပြန်လည် လျှောက်တင်တော်မူသည်။ “အို...ငှက်မင်းကြီး...သင်ကား စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမနေနှင့်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်လျက်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်အား ကူညီလိုသည်။ ကျွန်ုပ်ကား မေတ္တာတော်ကို အလွန်မြတ်နိုး၏။ ကျွန်ုပ်ကား အသင့်အား အလွန်ပင် ချစ်ခင်ပါ၏။”

ထို့နောက် မင်းကြီးကား မိမိ၏ အသားကို ဆက်လက်၍ လှီး၍ နတ်မင်းကြီးအား ကျွေးတော်မူသည်။ နတ်မင်းကြီးကား မင်းကြီး၏ မေတ္တာတော်ကို အလွန်အံ့သြတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ ကိုယ်အပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပေါများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း မင်းကြီးကား မနာကျင်။ မေတ္တာတော်ကြောင့် အလွန်ပင် အားရှိလျက်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်မင်းကြီးကား မိမိ၏ အစစ်အမှန်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ “အို...မင်းကြီး...ကျွန်ုပ်ကား ဗြဟ္မာ့ဘုံမှ နတ်မင်းကြီး ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်အား စမ်းသပ်လိုသည်။ သင့်ကား အလွန်ပင် မေတ္တာကြီးမားတော်မူသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သင်ကား အလွန်ပင် ကြီးကျယ်လှသော မေတ္တာတော်ကို ပြသခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။”

ထိုအခါ မင်းကြီးကား အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တော်မူသည်။ မိမိ၏ မေတ္တာတော်ကို ချီးကျူးခံရခြင်းကြောင့် အလွန်ပင် ပီတိဖြစ်တော်မူသည်။ နတ်မင်းကြီးကား မင်းကြီးအား ဆုများ ပေးသနားတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား ထိုဆုများကို မတောင်းဘဲ မိမိ၏ မေတ္တာတော်ကိုသာ တောင်းတော်မူသည်။

ထိုအခါ နတ်မင်းကြီးကား မင်းကြီး၏ အလွန်ကြီးမားလှသော မေတ္တာတော်ကို အံ့သြတော်မူပြီး မင်းကြီးအား အလွန်ပင် ချီးကျူးတော်မူသည်။ မင်းကြီးကား ထိုနေ့မှစ၍ အလွန်ပင် ဂုဏ်ကျက်သရေ တိုးပွားတော်မူသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့လည်း မင်းကြီး၏ မေတ္တာတော်ကို ကြားသိရပြီး အလွန်ပင် လေးစားကြည်ညိုကြသည်။